Iste chueves, emos puesto espleitar de l’autuazión de Biella Nuei en o Conzello d’Ateca. En un Salón de Plenos a rebutir de “zauríns” de 1º d’ESO, Jorge, LuisMi e Inma nos han presentau o suyo proyeuto “Utopía Mudéxar”, un canto a la toleranzia y la interculturalidá, dende l’ambiesta d’ixa Saraqusta andalusí de fa milenta añadas, y mosicau con os istrumentos tradizionals propios d’ixa epoca, como l’albogue y o pandero cuadrau.
Inma mos rezentaba cómo empezipió ista iniziatiba a radiz de l’escubrimiento d’un “tresoro” en a parti biella de Zaragoza: repuis d’unas tariyas y unas darbukas, una mena d’atabals feitos de buro, fabricadas en os tiempos d’Al Andalus (الأندلس).
A ripresentazión ha continau con polidas cantas, falordias y poemas, como a famosa jarcha “Tant’ amare” de Yosef Al-Katib, quizau a primera que se’n conoxe y que ese feito as delizias de l’escriba que la composó fa más de mil años, en beyer que encara la remeramos.
Istos poemas y atros testos d’a taifa de Zaragoza son recullius por ista colla en un libret pro pincho que tenioron o detallazo de regalar-nos y cuala más gran parti podez escarriar dende a suya pachina d’Utopía Mudéxar.
A rematadera estió a canta de “La Tarara”, que nos trayó recosiros d’a nineza a os más mayors y fazió batir manetas a os nuestros zauríns.
Yéranos toz encantaus, pero no podébanos prolargar-nos más. Os ninos teneban que plegar a pillar l’altobús d’a ruta ta os suyos lugars (ye o que tiene a escuela rural) y os artistas teneban que tornar-ne ta o suyo triballo cutiano (ye o que tiene estar artista). Pero toz nos quedemos con ganas de más y con a firme resoluzión de tornar a beyer a “Biella Nuei” por Ateca contrantis, millor.




