Nicolás, Gran Scala y o Rubbiatrón

Un mensache viral, d’ixos tan de moda en zaguerías, atravesó ahier os retz socials privaus (os grupos de Whatsapp) y publicos (cuentas de Twitter u Facebbok, pachinas web, etc.): “Nicolás se ha colado en tu grupo”. A o costau, una foteta d’o crianzón de moda en l’Estau espanyol, un segallo con cerras a lo josemari y cara de pijaito.

Rubén Ramos.
Rubén Ramos.

Un mensache viral, d’ixos tan de moda en zaguerías, atravesó ahier os retz socials privaus (os grupos de Whatsapp) y publicos (cuentas de Twitter u Facebbok, pachinas web, etc.): “Nicolás se ha colado en tu grupo”. A o costau, una foteta d’o crianzón de moda en l’Estau espanyol, un segallo con cerras a lo josemari y cara de pijaito.

Os media no fan so que descubrir cada día nuevas aventuras d’o tal Nicolás: fotos con celebrities d’o mundo conservador espanyol de toda mena, pasatas d’o mesache que en un petén, d’un 007 hispanico teenager pasó a estar un presunto estafador que ha deixau en ridiculo a quantos servicios de protocolo y seguridat de todas as institucions que se puedan imachinar. A instantanea d’o zagal acachau debant d’o zaguer borbón en pillar a corona espanyola puede resumir perfectament a epoca que nos ha tocau de vivir.

Perque a puyada y baixada suya ye una buena metafora d’a Espanya de hue. Fa bells anyos se denominó a “cultura del pelotazo” a ixa anglucia que, como una pasa, s’espardiba entre aquells que quereban ganar diners a tot trance. Ta conseguir-lo rai si caleba blincar per dencima d’a lei, mirar-se t’altro costau u pillar buens muesos. Ya en as anyadas 90 as corruptelas empliban informativos y papels. Asinas veyemos puyar y cayer a quantos politicos y banquers, como ye o caso de Mario Conde, l’amo d’a gomina.

Agora se repite a historia punto per agulla, ixamplando a suya onda expansiva, que mesmo ha arribau enta institucions que antes parixeban intocables de tot. Hue as noticias de corrupción sobreixen a campirol en l’actualidad. Hue ya nian se charra de “cultura d’o pelotazo”, perque pareix interiorizada de tot.

En un ambient asinas, a historia de Nicolás bien pareix un nuevo capítol d’a literatura de picaresca, un personache surtiu precisament en o sieglo d’Oro d’as letras en espanyol peninsular.

Pero, que quiers que te diga, amable lectora u lector… A yo o cuento d’iste mocet m’ha feito acordar-me d’altros episodios d’a historia recient d’iste trocet de mundo an que vivimos: Aragón. Perque en Aragón tamién hemos teniu bell Nicolás que nos ha quiesto encular.

Tos feretz memoria totz y todas d’aquell prochecto que iba a estar más important que no pas os Reis Catolicos (!) t’Aragón y cómo remató a ideya de fer d’Ontinyena y totz os Monegros un Las Vegas europeo. Mesmo as Cortes d’Aragón cambioron bella lei ta fer-se a las desichencias d’os supuestos inversors, que ya contaban con bell ilustre antecedent en países como Bolivia u Serbia.

Per meter-ne altro eixemplo, en as anyadas 90 o gobierno, alavez de Santiago Lanzuela (PP), se lanzó voluntariosament a refirmar o prochecto d’un premio nobel de Fisica, Carlo Rubbia, que yera criticau ubiertament per chent de tot o planeta. No i faltoron as aragonesas y aragoneses, quan queremos tenemos ixe punto tant desconfiau que nos fa terriblement chenials, que facioron a siguient reflexión: “Si ye una cosa tant buena, ¿Per qué la trayen a Aragón?”. Pues sí, dimpués de protestas ecolochistas y de esconfianza cheneralizada, o prochecto de Rubbia, o Rubbiatrón, que iba a cambear as fuents d’enerchía ta cutio, s’esbafó ta no tornar a amanixer en garra cabo. Como si no hese existiu, como si lo hésenos sonyau. Bien se vale que existen as hemerotecas y podemos recordar qui deciba qué en cada momento.

Perque yo, si m’he de quedar con bell uno d’istos impostors, pues que queretz que tos diga!  Me fa más gracia o pijaito Nicolás. Perque total… me pienso que ye muito millor de fer-se selfies y posar en ridiculo a os politicos que no pretender enganyar a tot un pueblo con supuestas inversions y megaprochectos que a la fin no rematan estando so que estrucias ta foter bell pizco en a caixa de totz y todas.

Rubén Ramos | En Arredol

Autor/Autora

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de nuestra política de cookies, pincha el enlace para más información.

ACEPTAR
Aviso de cookies